Een moeder en kind vormen samen een hart met hun handen.

Trots op je kind, zonder er meteen een ‘maar’ achter te zetten

•

Je staat met een paar vriendinnen op een feestje. Iemand vraagt hoe het met je dochter gaat, nu ze naar de plusklas gaat.

Eigenlijk wil je iets leuks vertellen.

Dat ze zo enthousiast thuiskomt. Dat ze aan tafel vragen stelt waar je zelf even over moet nadenken. Dat ze eindelijk eens iets tegenkomt wat ze nog niet kan, en daar helemaal van opleeft. Dat je haar op woensdagmorgen voor het eerst in maanden niet moet aansporen om haar schoenen aan te trekken.

“Ze doet dat echt graag”, begin je. “Vorige week hadden ze het over iets waar ze thuis nog de hele avond over heeft zitten opzoeken.”

En nog voor je vriendin kan reageren, hoor je jezelf zeggen:

“Maar haar kamer opruimen, da’s verschrikkelijk hoor. Echt zo’n sloddervos!”

Zo. Dat is ook weer gezegd.

Je hebt iets moois over je kind verteld en er meteen iets tegenover gezet. Alsof er anders te veel trots in de lucht zou blijven hangen.

Waarom voelt trots soms als stoefen?

Een paar dagen later sta je aan de schoolpoort. Een mama vertelt dat haar zoon bij een andere ploeg mag gaan voetballen. Hij speelt zo goed dat hij wat meer uitdaging kan gebruiken.

Ze straalt. Jij vindt het heerlijk om te horen.

Onderweg naar huis blijft het toch even hangen. Hoe vanzelfsprekend ze dat vertelde. Hoe ze genoot van wat haar zoon kan. Je vraagt je af waarom jij bij een verhaal over de plusklas al nadenkt over wat je erachteraan moet zeggen.

Waarom voelt vertellen over wat jouw kind kan soms zo beladen?

Misschien heb je al eens een opgetrokken wenkbrauw gezien. Een grapje gehoord over “jouw kleine slimmerik”. Of een reactie gekregen als: “Ja, tegenwoordig is precies iedereen hoogbegaafd.” Misschien heb je helemaal nooit zo’n reactie gekregen, maar ben je er wel een beetje bang voor. Je wil vooral niemand het gevoel geven dat jij jouw kind beter vindt dan het hunne. Dus houd je je wat in. Je zwakt af. Je lacht ermee. Of je haalt snel iets boven wat minder goed gaat.

Ze kan al dikke boeken lezen, maar haar schoenen staan gegarandeerd aan de verkeerde voeten.
Hij bedenkt de ingewikkeldste constructies, maar je zou hem eens moeten zien als hij verliest met een spelletje.
Ze is zo blij met die moeilijkere leerstof, maar thuis kan ze nogal een monstertje zijn.

Allemaal dingen die kunnen kloppen. Alleen: waarom moeten ze er precies op dat moment bij?

Er mag ook gewoon iets goed gaan

Veel ouders die ik spreek, hebben lang gezocht naar wat hun kind nodig heeft. Ze hebben getwijfeld, gesprekken gevoerd, signalen proberen te begrijpen. Soms hebben ze hun kind maandenlang met tegenzin naar school zien vertrekken.

Als er dan eindelijk iets past, doet dat iets met je.

Je ziet weer nieuwsgierigheid. Je kind heeft iets te vertellen. Er wordt gelachen om een moeilijke opdracht. Je herkent een stukje van het kind dat je thuis kent en op school leek te verdwijnen.

Natuurlijk wil je dat delen.

Ook als er geen lange zoektocht aan voorafging, mag je blij zijn. Omdat je zoon zo’n originele oplossing bedacht. Omdat je dochter iets doorzag wat jij zelf nog niet had gezien. Omdat je geniet van zijn enthousiasme, haar geheugen of de manier waarop zijn gedachten alle kanten op springen.

Daarmee doe je geen uitspraak over de kinderen van je vriendinnen. Je vertelt iets over jouw kind. Zoals zij vertellen over een prachtig doelpunt, een eerste optreden of een kunstwerk dat inmiddels aan de koelkast hangt. Je zegt niet: “Mijn kind is beter dan het jouwe”. Je zegt: dit maakte mij blij.

Natuurlijk zijn er dingen die niet vanzelf gaan. Misschien zelfs heel veel. Je kind kan snel denken en tegelijk ergens mee worstelen. Je kan trots zijn en je zorgen maken. Allebei waar. Maar die twee hoeven niet in elke zin samen te zitten.

Wat hoort je kind?

Soms staat je kind erbij wanneer je zo’n verhaal vertelt.

Het hoort hoe enthousiast je begint. En dan komt de rommelige kamer. Het slechte verliezen. De ruzie over het huiswerk.

Een losse opmerking hoeft natuurlijk geen groot probleem te zijn. We maken allemaal grapjes over het gezinsleven. Toch is het de moeite om eens bij jezelf op te merken hoe vaak je het doet. Krijgt iets moois de ruimte om even mooi te blijven? Kan je kind horen dat je van hem geniet, zonder dat er meteen een werkpunt volgt?

Je mag nog altijd verwachten dat die kamer wordt opgeruimd. Daar kunnen jullie het straks thuis over hebben. Dat hoeft niet mee in het verhaal over de plusklas.

Bovendien leert je kind dat bij elk resultaat van vandaag alvast een nieuwe verwachting hoort. “Je bent dan wel heel goed in wiskunde, maar ik hoop toch dat je snel je eigen veters kan strikken.”. Je mag genieten van wat vandaag lukte, zonder alvast een doel voor morgen klaar te leggen.

Laat de zin eens eindigen. Punt.

Misschien begint het met iets heel kleins: stoppen waar je anders zou doorgaan.

“Ze gaat zo graag naar de plusklas. Ik vind het fijn om haar zo enthousiast te zien.”
Punt.

Dat kan onwennig voelen. Misschien wil je de stilte snel opvullen. Misschien staat die opmerking over haar kamer al klaar. Probeer toch even te wachten. Geef de ander de kans om te reageren op wat je werkelijk wilde vertellen.

En als je merkt dat je toch weer relativeert, hoef je jezelf daar ook niet voor op je kop te geven. Je kunt jezelf zelfs midden in een gesprek herpakken.
“Nu begin ik alweer over die kamer. Eigenlijk ben ik gewoon heel blij voor haar.”

Want dat is het. Je ziet je kind groeien. Je geniet van wie ze is en van wat ze ontdekt. Daar mag je over vertellen. Die kamer ligt morgen waarschijnlijk nog altijd overhoop zodat je er thuis over kan klagen. Vandaag mag je even trots zijn.

Zoek iemand bij wie je niet voortdurend hoeft uit te leggen

Niet iedereen zal op dezelfde manier reageren. Daar heb je niet helemaal vat op, ook niet met de perfect gekozen woorden.

Je hoeft dus niet elk gesprek te blijven voeren tot de ander het begrijpt. Het kan helpen om bewust te kiezen met wie je iets deelt. Iemand die nieuwsgierig is. Die even mee kan genieten. Of die kan luisteren wanneer het moeilijk gaat, zonder meteen je zorgen weg te wuiven.

Dat hoeft geen ouder te zijn met precies hetzelfde kind of dezelfde keuzes. Wel iemand bij wie er ruimte is voor jouw verhaal.

Je mag trots zijn op je kind. En morgen mag je bij diezelfde persoon vertellen dat je het even niet meer weet. Het ene maakt het andere niet minder echt.

Verder praten met andere ouders?

Tijdens mijn thema-avond ‘Jij kan dat wel!’ op 26 november om 19.30 uur hebben we het over faalangst, fouten, oefenen en omgaan met wat nog moeilijk is. Er is ook ruimte voor gesprek en herkenning tussen ouders. Hier vind je alle informatie over de thema-avond.


Geef een reactie